ég er að bíða eftir vorinu. ég er að bíða eftir þér. vil þú komir til mín með fögur fyrirheit. frem löngun í köldu biðskýli. hitarinn að gefa sig. gefa sig. er ég að gefa mig? ertu nokkuð að gefa þig elskan? ertu að gefast niður, upp, á ská? gef mér guð gef mér græna andagift og glitrandi töfraskóga með góðum úlfum sem góla fyrir mig heillandi næturljóð um flug frá bólgnum rörum, bólgnum hálsi, bólgnum líkama, verðbólgum og blásurum. þá hvæs ég og blæs hárinu þínu upp upp upp. lengra upp eftir elskan. elskan elskan elskan.
Bækur á meðan ég hverf
Nú tók ég upp á því að skrásetja eitt og annað frá október 2023 þegar ég setti búslóðina í geymslu og fór á vetrarflakk. Þar á meðal skrásetti ég hvaða bækur ég væri að lesa og/eða hlusta á. Les allt í bland og margar bækur á sama tíma, kláraði þær ekki allar en samt flestar. Mjög lengi með sumar og eins og elding með aðrar, eins og gengur. Ein og ein er ég að lesa aftur, og jafnvel aftur og aftur. Samt frekar sjaldgæft. Er enn að lesa sumar. Þetta færir mér einhverja undarlega ró, yfirsýn, landslag sem fer í gegnum mig. Tek upp kíkinn og sé bátinn færast framhjá og hverfa inn í mistrið. Mér finnst allt vera að hverfa, aðallega ég sjálf. Kassinn með jólaskrautinu er til dæmis horfinn. Jólakúlurnar frá ömmu og afa og nostalgían. Gufaði bara upp í flutningum og ákvað þar með að sinn tími væri liðinn. Með skrásetningar áráttu skil ég eftir mig spor. Lestrarspor. Bý til járnbrautarteina í gegnum tímann á meðan ég skrifa, hverf, skrifa, hverf, les, hverf, les, er horfin til allrar hami...
Ummæli