hmm...laugardagur já og 20. maí og svo mikið um að vera. sem er svo sem ágætt. Mikil tónleikavika þessi hér. CocoRosie bara gjörsamlega tóku anda minn á loft. Þær eru æði. Mikil upplifun að sjá þær systur. Og við systurnar dönsuðum saman undir þessu og hvísluðumst á tungumálinu sem bara systur skilja. Því það sæmir systrum í raun. Og hvað meira hef ég verið að bardúsa. Jú fór upp í Borgarfjörð eina nótt sem var ljúfastaljúft. Með bróður og systur úr teyminu. Þar var haldinn árlegur teymisfundur. Enginn humar í ár en annað grillmeti og drykkir rauðir. Síðan grétum við okkar næturdrottningu og töluðum um ómöguleika frelsis. Einmitt það. Brunað var í bæinn snemma í sól og ég skundaði á Söguþing. Bara á eina málstofu þá en það var nú aldeilis nóg fyrir þann daginn. Ég hef aldrei upplifað annað eins í hinu óþolandi síviliseraða akademíska umhverfi. Tilfinningarnar rísa innan fræðanna. Og þá meina ég alvöru tilfinningaástand. Fólk titraði af bræði og svo var hoppað um í stívélunum sínum. Þessum gulu og grænu með hello kitty myndinni á. Hoppað svona og skoppað og leðjan skvettist um í svamlinu. En já - þetta var áhugavert. Þó fræðileg umfjöllun hafi ekki verið kannski í hávegum að þá er þetta ástand mjög spennandi. Tilfinningauppgjör innan fræða hlýtur að kalla á breytingar. Eða hvað eða hvað. Hvað veit ég? En auðvitað var sumt fyrir neðan allar hellur og annað bara svona jájá nokkuð áhugvert. Til dæmis tilraunamennska innan fræðanna sem mikilvæg og jákvæð nálgun. En nóg um þetta blaður þarna. Klór og flór í augun og allir að verja sín vígi. Og þá fer ég að hugsa um myndina Skuggar og þokur (eða var það þoka) - eftir Woody Allen. Hann alla vega gekk um í skuggalegri þokunni með pipar í vasanum til að geta varið sig fyrir hinu óvænta. En þá er það dagurinn í dag. Ætla að kíkja á nýju bókabúðina sem opnar í dag. Skunda eitt og annað. Það er allt í drasli hérna. Allt í rúst. Og dóttir mín skæruliðinn sér um sjóið. Miriam Makeba í kvöld. Rauðir drykkir? Veit það ekki....gæti verið gæti verið ást já gæti verið. Með ást.
Bækur á meðan ég hverf
Nú tók ég upp á því að skrásetja eitt og annað frá október 2023 þegar ég setti búslóðina í geymslu og fór á vetrarflakk. Þar á meðal skrásetti ég hvaða bækur ég væri að lesa og/eða hlusta á. Les allt í bland og margar bækur á sama tíma, kláraði þær ekki allar en samt flestar. Mjög lengi með sumar og eins og elding með aðrar, eins og gengur. Ein og ein er ég að lesa aftur, og jafnvel aftur og aftur. Samt frekar sjaldgæft. Er enn að lesa sumar. Þetta færir mér einhverja undarlega ró, yfirsýn, landslag sem fer í gegnum mig. Tek upp kíkinn og sé bátinn færast framhjá og hverfa inn í mistrið. Mér finnst allt vera að hverfa, aðallega ég sjálf. Kassinn með jólaskrautinu er til dæmis horfinn. Jólakúlurnar frá ömmu og afa og nostalgían. Gufaði bara upp í flutningum og ákvað þar með að sinn tími væri liðinn. Með skrásetningar áráttu skil ég eftir mig spor. Lestrarspor. Bý til járnbrautarteina í gegnum tímann á meðan ég skrifa, hverf, skrifa, hverf, les, hverf, les, er horfin til allrar hami...
Ummæli