áttundi dagur í hausverk. þessi djúpi verkur. opna augun inn í faðmandi birtu sem hræðir mig óstjórnlega. vinn í því að transformera öllum ótta í svífandi saklaust fiður sem minnir á allt það sem aldrei snertir jörðu. því þurfum við að snerta þessa jörð. hausinn steyptur á búk. búkur steypur við jörðu. en jesú býr í mér og því hlýt ég að geta teygt mig upp. trén teygja sig upp. ég hlýt að geta teygt mig lengra. opna faðm minn og hjarta með hausinn steyptan við jörðina. hann springur inn í himin. breytist í fislétt fiður sem minnir á allt það sem aldrei snertir jörðu.
Bækur á meðan ég hverf
Nú tók ég upp á því að skrásetja eitt og annað frá október 2023 þegar ég setti búslóðina í geymslu og fór á vetrarflakk. Þar á meðal skrásetti ég hvaða bækur ég væri að lesa og/eða hlusta á. Les allt í bland og margar bækur á sama tíma, kláraði þær ekki allar en samt flestar. Mjög lengi með sumar og eins og elding með aðrar, eins og gengur. Ein og ein er ég að lesa aftur, og jafnvel aftur og aftur. Samt frekar sjaldgæft. Er enn að lesa sumar. Þetta færir mér einhverja undarlega ró, yfirsýn, landslag sem fer í gegnum mig. Tek upp kíkinn og sé bátinn færast framhjá og hverfa inn í mistrið. Mér finnst allt vera að hverfa, aðallega ég sjálf. Kassinn með jólaskrautinu er til dæmis horfinn. Jólakúlurnar frá ömmu og afa og nostalgían. Gufaði bara upp í flutningum og ákvað þar með að sinn tími væri liðinn. Með skrásetningar áráttu skil ég eftir mig spor. Lestrarspor. Bý til járnbrautarteina í gegnum tímann á meðan ég skrifa, hverf, skrifa, hverf, les, hverf, les, er horfin til allrar hami...
Ummæli