MATARSÓDI

  Mig hefur dreymt um að klífa mórberjatré frá því ég var lítil stúlka. Ég ímynda mér að ég sitji undir mórberjatré og til mín falli safarík mórber. Síðan klíf ég tréð berjablá og horfi yfir borgina. Þarna kem ég auga á kraftaverkið. Síðhærður karlmaður í hvítum kjól með blómsveig um höfuð kemur ríðandi inn í borgina á asna. Draumar fólks eru vissulega misjafnir. Minningarnar sömuleiðis sem eru hálft í hvoru endurunnar úr draumum og jafnvel martröðum. Ein minning mín er á þá leið að ég er sjö ára gömul stödd í sumarbústað í Svignaskarði með foreldrum mínum og tveimur bræðrum. Það vill svo skemmtilega til að í næsta bústað eru sjö eldhressar nunnur gestkomandi. Þær valhoppa um hlíðarnar, syngja sálma, maula mórber og hlátrasköllin glymja yfir til okkar fjölskyldunnar sem sitjum og spilum kanasta á meðan við sötrum heitt súkkulaði. Ég get ekki með nokkru móti einbeitt mér að spilamennskunni heldur er ég gjörsamlega bergnumin af hinum guðlegu verum og í guðsót...

Jú mikið rétt það eru janúarlok, fyrsti mánuðurinn af tólf   í spánýrri hringekju lífsins er á enda. Mánuðurinn þegar hjartað   opnast og langanir ólmast um í brjóstinu. Hin óstjórnlega villta hvöt til verðandinnar. Tjah, kannski ekki alveg. Langanir eru þó ofarlega í huga fólks í upphafi árs. Okkur er sagt í janúar að þráin skuli beinast að líkamsþyngd og að í þetta sinn munum við komast í hið eina sanna líkamsform. Og að sjálfsögðu langar okkur það, nema hvað. Okkur langar einnig að fljúga loftbelg, ekki satt. Jafnvel að skíða um Suðurpólinn eins og garpurinn hún Vilborg Arna. Það gæti jafnvel verið að okkur langi að aka sporvagni ein að nóttu til eins og Palli nokkur gerði, sem var einn í heiminum. Kona í Svíþjóð steig einmitt út úr draumnum hans Palla nú fyrr í janúar og lét langanir sínar verða að veruleika. Hún var að þrífa lestina enn eina nóttina, andskotinn hafi það. Janúarmyrkrið vafði sig um lestarskrokkinn, konan fleygði frá sér moppunni og...

fimmtudagur, janúar 15, 2009 Áhugaverð  grein  um þann hrylling sem á sér stað núna sem og áður í Palestínu. Hér er komið inn á mikilvægi Bandaríkjamanna að stíga inn í til að möguleiki sé á breytingum. Barack Obama er í lykilaðstöðu eftir aðeins fáeina daga til að stíga þetta skref, en hingað til hefur þetta heimsveldi ávallt staðið með Ísrael. - Ljósmyndin er af gamalli konu sem geymir enn lyklana að húsinu sínu sem hún var neydd til að yfirgefa um 60 árum fyrr - og hin hryllilega endurtekning á sér stað einmitt núna á þessari mínutu. Ég hef einnig verið að velta fyrir mér lyklum þessa dagana og það tveimur - hef haldið traustataki með miklu þakklæti í rósóttu húslyklana mína eftir gula lykladrauminn. Já þrátt fyrir að kreppi að á þessu skeri þá er ekki annað hægt en að horfa til himins og segja takk fyrir til dæmis það að lyklarnir manns gangi að vísu húsi sem sé á sínum stað og veiti gott og öruggt skjól. Posted by  Fía Fender   at  fimmtud...