líklega bíð ég eftir að hugrenningartengsl leiði mig áfram að einhverju sem vex út úr náttúrunni einni alveg af sjálfum sér og segist búa yfir ástríðu og mikilvægi. líklega bíð ég eftir því á meðan ég snýti mér endalaust í hvíta taubleiu og hósta á mig götum til að hleypa öllum eiturgufunum út og upp til himna þar sem guð tekur á móti þeim með skjannahvítar og beinar tennur og engar skemmdar. sjáðu segir það við mig, sjáðu bara engin hola og enginn endajaxl sem þorir ekki að koma upp. engin bæling hér. og ég beygi mig og passa að loka munninum en hafa þó augun opin til að gleymast ekki alveg í myrkrinu þarna inni. líklega á meðan mér er kalt í gegn kalt niður og upp. líklega bíð ég eftir suðrænum ávöxtum á trjánum mínum sem teygja sig í mig bara mig og og og þá læt ég freistast af þessu bliki í fjarlægð. bliki sem ég var ekki að bíða eftir. bliki sem mig langar bara að gleyma. en þau finna mig þessi tengsl þau finna mig og fylla mig fögnuði og hægu falli.
Bækur á meðan ég hverf
Nú tók ég upp á því að skrásetja eitt og annað frá október 2023 þegar ég setti búslóðina í geymslu og fór á vetrarflakk. Þar á meðal skrásetti ég hvaða bækur ég væri að lesa og/eða hlusta á. Les allt í bland og margar bækur á sama tíma, kláraði þær ekki allar en samt flestar. Mjög lengi með sumar og eins og elding með aðrar, eins og gengur. Ein og ein er ég að lesa aftur, og jafnvel aftur og aftur. Samt frekar sjaldgæft. Er enn að lesa sumar. Þetta færir mér einhverja undarlega ró, yfirsýn, landslag sem fer í gegnum mig. Tek upp kíkinn og sé bátinn færast framhjá og hverfa inn í mistrið. Mér finnst allt vera að hverfa, aðallega ég sjálf. Kassinn með jólaskrautinu er til dæmis horfinn. Jólakúlurnar frá ömmu og afa og nostalgían. Gufaði bara upp í flutningum og ákvað þar með að sinn tími væri liðinn. Með skrásetningar áráttu skil ég eftir mig spor. Lestrarspor. Bý til járnbrautarteina í gegnum tímann á meðan ég skrifa, hverf, skrifa, hverf, les, hverf, les, er horfin til allrar hami...
Ummæli