einu sinni var ég með svona samskonar síðu og þessa hér en þó ekki þessa hér og í raun alveg allt aðra síðu. hún var nú eitthvað undir merkjum matarsóda líkt og þessi græna hér en oftast var hún appelsínugul og þar var fía nokkur more for fender sem réð ríkjum. en síðan sú hún dó eins ágætt er um það sem fæðist. það er gott að það fái einhvern tíman að deyja þó því geti fylgt söknuður og jafn vel örvænting. en ég eyddi þessu öllu saman út og hún er því aðeins til í minninu mínu og í dag var ég minnt á það. já. og ég get ekki hugsað heila hugsun hér því þula litla æpir á mig alveg brjál. hún er búin með nektarínuna og hún æpir bara: nei nei nei nei....
mér tókst að brenna stóra bleika mynd af marilyn monroe sem var í hvítum ramma á vegg í miðri íbúð og stuttu síðar læsti ég litlu dóttur mína inni og sjálfan mig úti tensjón sú stutta er þó þekkt fyrir einstak jafnaðargeð og fannst þetta alveg óskaplega skemmtilegur leikur sem betur fer og náðum við með miklu brasi að koma lyklinum undir útirdyrahurðina og lauma honum af kyppunni - hún er algjör snillingur ég lá á gólfinu með kertaljós þar sem rafmagnið er farið af ganginum og þar með af útidyrabjöllunni og þetta hafðist þegar ég loks gat opnað inn þá stóð skottan dansandi og kallaði með tilþrifum og útbreiddan faðminn: ó mamma mikið ertu dugleg!!! stóra yndið skokkaði út í ísbúðina eftir svaðilfarir vorar við fengum okkur því ís og heita sósu og horfðum á korní ástarræmu fyrir fallegu fjölskylduna í sviðalyktinni
Ummæli
ég man ég man